دووور

بی عنوانی

در پی پذیرفتن شغل شریف وبلاگ نویسی بر آن شدیم تا ایجا را آپدیت نماییم تا از شکل و شمایل قبرستان خارج شود ( به این می گن مسئولیت پذیری ما ) این گونه ما منتظر اخراج خودمان از وبلاگ نمانده و خودی نشان می دهیم ،

که موجب افزایش حقوق ما بشود و بر آینده ما تاثیر مثبت بگذارد .

خلاصه از آنجا که چند وقتی است این مخ ما هنگ کرده است و مطلب خاصی از آن تراوش نمی کند و اینجور که به نظر می رسد هنگ دائمی رخ داده است و به اصطلاح مصطلح ( املاشو خودتون درست کنید دیگه )( از نظر ادبی هم کلا غلطه ! فکر کنم ) داون شده است ، تصمیم گرفتیم که سلامی عرض کنیم تا بدانید ما هستیم .....

( الان گفتید به من چه هستی ) :)

متاسفانه این هنگ دائمی در زمان امتحانات رخ داده است که موجبات غم را فراهم آورده است .

از طرفی دانشجو بودن ما و رسیدن شب امتحان هم رنجی بسیار است که کم کم زمزمه آن به گوش می رسد ...

یک نکته ی در گوشی ( به این هم رسیده ایم که شغل شریف وبلاگ نویسی دست و بال مارا در آینده نه چندان دور نخواهد گرفت ).

مدیر وبلاگ هم که گویی از این کتاب های مدیریت صحیح نخوانده است که چگونه کارمندان سازمان را به شغلشان ترغیب کند و ارباب رجوع که شما باشید ،تکریم . البته در مورد دوم شک وجود دارد !!! ولی در مورد مورد اول شکی نیست که ایشان سیاست چماق به دستی را در پیش گرفته اند ....

به اخبار کوتاه واحد شعبه ای خبر توجه کنید و قبلش به خبری جدید :

" این زنبوووری توی کامنتا به جای همتون نظر گذاشته که بغلشون نوشته جون همه !! یجورایی خواسته اداتونو دربیاره . بخونید ببینید چی میشه !! "

ادامه نوشته

+ نوشته شده در چهارشنبه ۲۷ اردیبهشت ۱۳۹۱ ساعت ۷:۸ ب.ظ توسط شخص ثالث |

سربالایی و من تنها

سلامم خدمت یاران دیرین                   عزیزان همیشه خوب و شیرین

همانهایی که ترک ما نگفتند                  به وقت تنگدستی در نرفتند

درودم بر تمام خواهرانم                        که گشته اسمشان بار گرانم

سلامی هم اگر هستند بر ایشان                   برادرها که شد قحطی بر ایشان

تشکر از همه چون که نشستید               به پای جون خود دل را ببستید

ندانستید این جون بردنی نیست   سرش با گول و مول مالیدنی نیست

نگفتم من که درسم مانده بسیار ؟        که قصد ازدواجم نیست در کار ؟

نگفتم دل نبندید ای عزیزان ؟               که بس دلها شده از من گریزان ؟

      بیا ای یار دیرین عزیزم                          حذر داریم از این حرف و حدیثم

که بس ناراحت و خیلی غمینم                    چرا که جای یاران را نبینم

زمانی این گذرگه داستان داشت       که تعدادش به انگشتان نمی داشت

نمی دانم چه شد یک باره اکنون کسی از حال ما یک دم نپرسون

به این فکرم که کوچی چاره سازم                 بر این آبادی وب جا نسازم

چرا که خلوتی شد سهم زنبووور             نه داداشی ، نه ثالث هم زنند زور

کسی فکر علی جونش نباشد                 که جانی چون نباشد جون نباشد

در این وبلاگ ما صد قصه گفتیم ز اوهام و هم اسراری نهفتیم

ببخشایند بر ما هر که دیدند بدی زیرا که خوبی هم ندیدند

برفتم من نشینم بر همان سوک                همان بالا که لبخندم شود دوک

نگه دارم به چشمانم شماها              به لبخندی که چسباندم به لبها

امیدم هست تا یک بار دیگر                     به زودی پر کنم پستی گهرور

که تا آن روز الله یارتان بید                   به حمد و قل هو الله کارتان بید

+ نوشته شده در شنبه ۱۶ اردیبهشت ۱۳۹۱ ساعت ۱۱:۲۵ ب.ظ توسط علی |

خدمت مقدس

بالأخره تمام شد . سربازی مقدس این پسرعموی گرامیمونو عرض کردم . بعد از یک سال و نیم .

نمی دونم یادتون هست یا نه ؟

پیران شما یادشونه که مهر ماه پارسال پست پشت پاشو گذاشتم براتون . تو اون پست یه عکسی بود که دو نفر توش بودند . ازتون خواسته بودم تشخیص بدید کدوم ما هستیم . که همتون هم اشتباه گفته بودید .

الآن خواستم دوباره اون عکس رو بذارم که دیدم از گوشیم پاک شده . تو کامپیوتر هم بوده که با نصب ویندوز پاک شده . خلاصه الآن اگر کسی اون عکس رو داشته باشه کلی قیمت داره !!

انشالا این سرباز عزیز ما هم کار وبلاگشو از سر بگیره و فکر می کنم که با دوستای عزیزی که من اینجا دارم ، دیگه وبلاگش مثل پنچرگیری وسط کویر لوت نباشه !!

اون عکس عتیقه من و سرباز هم پیدا شد در ادامه !!!

ادامه نوشته

+ نوشته شده در چهارشنبه ۶ اردیبهشت ۱۳۹۱ ساعت ۱۰:۳۷ ب.ظ توسط علی |